Główne funkcje faktoringu

Faktoring określa nabycie przez faktora (np. bank lub spółkę faktoringową) wierzytelności handlowej od faktoranta przed terminem spłaty. Finansowa współpraca pomiędzy określonymi podmiotami opiera się na kilku naczelnych funkcjach, stanowiących ideę faktoringu.

Naczelna wydaje się być oczywiście funkcja finansowa, która wynika z konieczności finansowania przez faktora cyklu rozliczeniowego transakcji handlowej. Faktor, w formie zaliczki za posiadaną należność, płaci określoną cenę kupna, pomniejszoną o procent, prowizję itp. Dzięki wypłacaniu przez faktora jedynie pewnej części należności ograniczone zostaje ryzyko utraty całości środków. Funkcja finansowa w głównej mierze opiera się na dwóch strategicznych metodach: metodzie awansowej i metodzie dyskontowej.

Funkcja gwarancyjna faktoringu polega na wykupieniu przez faktora wierzytelności danego przedsiębiorstwa bez prawa regresu wobec sprzedającego. Faktor musi więc zapłacić swojemu klientowi kwoty przejętych wierzytelności w określonych terminach. Decydując się na tego typu zobowiązania faktor musi dokładnie przeanalizować finansowe zdolności  oraz terminowość regulowanych spłat przez dłużnika.

Kolejna funkcja, czyli administracyjna (nazywana zamiennie usługową) występuje wtedy, gdy faktor oprócz zakupu wierzytelności od faktoranta świadczy na jego rzecz dodatkowe usługi np. związane z księgowaniem, dokonywaniem zestawień obrotów, czy rozliczeń transakcji bezgotówkowych itp.